خاطرات ( سیدجمال سادات مدنی)

سال 1358 در دوره آموزشی سپاه در پادگان 15 خرداد شرکت کردم. مسئولین آموزشی آقای ادیب، احمد فضائلی، حسین اخلاصی، مهدی سادات، اخوی آقای حجازی که شهید شدند و استاد علی بودند. در این دوره آموزش‌های عقیدتی، سیاسی، عملیاتی و نظامی داده می‌شد. بعد از آن مدتی در عملیات‌های اصفهان بودم و اواخر سال به اتفاق تعدادی از دوستان به پاوه اعزام شدیم؛ یک گروه 70 نفره به فرماندهی حاج حسین خرازی و معاونت شهید حسین کوهرنگی‌ها. گروه ما به هفت دسته ده نفره تقسیم شد و من فرمانده دسته خودم بودم. در پاوه در نطقه‌ای مقابل ساختمان سپاه پاوه که منطقه‌ای استراتژیک و مهمی بود، مستقر شدیم. همان موقع شهید احمد متوسلیان و شهید علی شهبازی از بچه‌های دروازه تهران اصفهان به عنوان فرمانده عملیات آنجا بودند، ولی گروه ما کاملاً مستقل بود.

هر روز صبح بدون استنثناء آقای خرازی و کوهرنگی جلو راه می‌افتادند و در تمام منطقه به عنوان صبحگاه حضور پیدا می‌کردند و همه ما هفتاد نفر هم ملبس به لباس پاسداری به دنبال آنها. در شهر می گشتیم و به تمام مردم از کوچک و بزرگ سلام و عرض ادب و احترام می‌کردیم. این حضور برای مردم منطقه قوت قلب و برای دشمن تضعیف روحیه بود. مردم پاوه مردم خوبی بودند، انصافاً فقط دغدغه این را داشتند که آیا سپاه آمده است که بماند یک عملیات دو تا عملیات انجام بدهد و برود یا این که می ماند. همه آنها دلشان برای نظام ، برای انقلاب و برای کشور می تپید. آنها می خواستند امنیت در شهر تثبیت شود که به لطف خدا تثبیت شد و نیروهای انقلاب دست برتر را توی منطقه داشتند.