پاکسازی مهاباد برگرفته از کتاب ساعت پرواز ساعت16

6 شهريورماه، ستوني که از اروميه حرکت کرده بود، نزديکي کوسه کهريز با ضدانقلاب درگير شد. دمکرات‌ها عقب‌نشینی کردند و نيروها توانستند تپه‌های شمال کوسه کهريز را آزاد کنند. قاسملو که خطر را کنار گوشش حس کرده بود، همان روز مهاباد را به قصد سردشت ترک کرد. قاسملو که رفت، کريم حسامي به جايش رهبري نيروهای حزب دمکرات در مهاباد را به عهده گرفت.
در همين روزها بود که چند نفري از شوراي شهر مهاباد به تهران رفتند. جلساتي بين آن‌ها و نمايندگان دولت برگزار شد. قرار بين طرفين مذاکره‌کننده بر اين شد که نيروهاي ارتش وارد شهر شوند؛ اما بعد از استقرار ارتش، امکان انتقال پادگان به بيرون شهر بررسي شود. دمکرات‌ها وجود پادگان ارتش در شهر را بهانه کرده بودند، براي تشنج و تحريک مردم. يکي ديگر از توافقاتشان تشکيل سپاه مهاباد بود و این‌که دولت با نيروهاي پایین‌دستیِ حزب کاري نداشته باشد و آن‌ها عفو شوند. به‌این‌ترتیب ارتش که عملياتش را به دنبال مذاکرات متوقف کرده بود، دوباره پيشروي به‌طرف مهاباد را شروع کرد، حزب دمکرات اما با توافقات تهران موافق نبود، براي همين نيروهايش را فرستاد تا جلوي ستون ارتش را بگيرند. آن‌ها حتي از حزب سوسياليست عراق هم نيرويِ کمکي آوردند و در برده رشان، اميرآباد، ارتفاعات محمدشاه عليا و ماسو مقابل ستونِ ارتش ايستادند. در ماسو و محمدشاه، تعدادي از نيروهاي ارتش با پشتيباني هوانيروز به ارتفاعات حمله کردند. آن‌ها توانستند دمکرات‌ها را عقب برانند و ارتفاعات را پس بگيرند. پيشروي نيروها از سمت مياندوآب و اروميه و پيروزي آن‌ها در ماسو و محمدشاه، سران حزب را حسابي ترسانده بود.
ساعت 9 صبح روز 12 شهريور ستون‌های نظامي با پشتيباني کامل هوانيروز و نيروي هوايي به‌طرف مهاباد حرکت کردند و ساعت 11 به ورودي شهر رسيدند. دمکرات‌ها که نيرويي برايشان باقی نمانده بود تا جلوي ستون بايستند، فقط با دو دستگاه تانک به طرف نیروها شليک می‌کردند که آن‌ها را هم کبراهاي هوانيروز منهدم کردند. باقی مانده‌ دمکرات‌ها هم شهر را ترک کردند.
ساعت 3 بعدازظهر بود که گردان‌های 103 و 132 به شکل ستون راهپيمايي و سوار بر خودروها وارد شهر شدند. خیابان‌ها پُر بود از اسلحه و تجهيزات نظامي که دمکرات‌ها رها کرده و رفته بودند. چند نفر از نيروهاي گردان مجروح شدند، اما ستون بدون درگيري وارد پادگان شد. زمينِ پادگان مین‌گذاری شده بود، چندتايي از ساختمان‌ها را آتش زده و بقیه‌ی راه هم تله گذاري کرده بودند. همه‌ی تجهيزات پادگان مثل ماسک‌های شيميايي، روی زمین ریخته بود. صندوق‌های نسوز که معلوم بود به ‌زور باز شده‌اند، خالي در محوطه‌ی پادگان رها شده بودند. ارتشی‌ها در پادگان و پاسداران کاشانی در کاخ جوانان که درست کنار پادگان بود، مستقر شدند. پاسداران اصفهانی نیز در ساختمان‌های دو طبقه‌ی روبروی کاخ جوانان که متعلق به دخانیات بود، مستقر شدند؛ دخانیات مقر اصلی نیروهای اصفهان بود، اما آنها در چند نقطه‌ دیگر شهر از جمله فرمانداری هم تعدادی نیرو داشتند.
جواد استکی، فرمانده نیروهای اعزامی از اصفهان درباره محل استقرار نیروهای اصفهان و مأموریت آنها در مهاباد می‌گوید:
«يک مقر در مهاباد گرفتيم به نام مقر دخانيات که قبلاً اداره‌ی دخانيات بود. ما اين طرف خيابان بوديم و کاخ جوانان طرف ديگر خيابان. سردار سيد اصغر ابن رسول از بچه‌های کاشان هم مسئوليت آنجا را به عهده داشت. آخر خيابان هم پادگان تيپ 3 مهاباد بود. علاوه بر دخانيات، ما در جاهاي ديگر و در فرمانداري هم تعداد کمي نيرو داشتيم، ولي مقر اصلی‌مان همان دخانيات بود. ظرف چند روز شهر را در كنترل گرفتيم. گروه ضربت را تقويت كرديم و گشت زني در مهاباد راه اندازي شد. گشت زني، منطقه بندي شده بود و حفاظت و نگهباني از راديوتلويزيون مهاباد را ما به عهده داشتيم. حفاظت از صدا و سیما باعث شد دو نفر از نیروهای ما آقاي يوسفي و مرحوم شاهنوشي (انوشي) که عنصر تبليغاتي بودند، به پرسنل آنجا اضافه شدند. آقاي شاهنوشي که صداي خوبي داشت، گوینده‌ی صدا و سيماي مهاباد شد و به این ترتیب صدا و سيمای مهاباد همکاری خیلی خوبی با ما داشت. علاوه بر شهر، روستاهاي اطراف هم بود. ما نيرو می‌فرستادیم براي پاکسازي، کارشان را انجام می‌دادند و بر می‌گشتند مقر. ما حتي تا نزديکي بوکان هم رفتيم و پاکسازي کرديم. سقز هم به همين شکل؛ البته همه‌ی این‌ها با هماهنگي کامل انجام می‌شد. در سقز من براي اولين بار شهيد بروجردي را ديدم. در کلیه‌ی مانورها با ارتش بوديم و با هر حرکت ضدانقلابي مبارزه می‌کردیم. کارِ شناسايي افراد ضدانقلاب را هم ما انجام می‌دادیم.»