مردمیاری (علی اصغر صافی)

با نیروها به سنته رفتیم و در پاسگاهی که کنار آبادی بود، مستقر شدیم. مسئول پاسگاه آقای امینی بود؛ جوانی قد بلند و دانشجو، اهل اصفهان. کار ما خلع سلاح مردم و تثبیت موقعیتمان در منطقه بود. آقای امینی بعد از شام به من گفت: بچه‌ها را جمع کن می‌خواهم با آن‌ها صحبت کنم. بچه‌ها را جمع کردیم و ایشان بعد از خوش‌آمد گویی و خوش‌وبش با بچه‌ها گفت: اینجا با مناطق دیگر، شهرهای دیگر و روستاهای دیگر خیلی متفاوت است. اینجا آبستن حادثه است، پس هرگز تنها و بدون اجازه از پاسگاه بیرون نروید؛ اما من خودم اولین خلاف را انجام دادم و صبح بعدازاین که نماز را خواندیم و بچه‌ها را ورزش دادیم، به دوستم آقای شیخی گفتم: بیا برویم دوری اطراف پاسگاه بزنیم ببینیم چه خبر است؟! گفت: همین دیشب آقای امینی گفت: تنها و بدون اجازه بیرون نروید. گفتم: اگر قرار است بترسیم، پس آمدیم اینجا برای چی؟ من باید از پاسگاه بیرون بروم و ببینم اصلاً موقعیت مکانی‌مان کجا قرار گرفته؟ اطرافم چه ساختمان‌هایی قرار دارد. موقعیت خودمان چیه، باید منطقه را شناسایی کنم و او هم قبول کرد که همراهم بیاید.
پاسگاه میان یک صحرا و حدود 500 متر بیرون از آبادی بود. تقریباً 150 متر آن‌طرف‌تر، مزرعه‌ی گندم بود و سه کشاورز مشغول کار بودند. به آقای شیخی گفتم: برویم سراغشان. ما نباید از مردم بترسیم، بلکه باید با آن‌ها یکی شویم تا مشکلاتشان را درک کنیم و بتوانیم برای آن‌ها کاری انجام دهیم. به خدا توکل کردیم و راه افتادیم. سلام کردیم، اما جوابی نشنیدیم، اهمیتی ندادم و سراغ نفری که از همه مسن‌تر بود رفتم. هورچینش [چنگک] را با اصرار گرفتم و شروع کردم به بوجار کردن گندم‌ها. آقای شیخی هم کار یکی از جوان‌ها را دست گرفت، ما این کار را خیلی خوب بلد بودیم چون خودمان هم کشاورز بودیم. همین‌طور که کار می‌کردیم سر صحبت را باز کردیم؛ خدا قوت، کشتتان امسال خوب است؟ مشکلی ندارید؟ به‌این‌ترتیب باب گفتگو باز شد. بزرگ‌تر جمع سه نفره آن‌ها عذرخواهی کرد و گفت: ببخشید شما سلام کردید و ما جواب ندادیم. حقیقتاً ما از دست شماها ناراحت بودیم. بعدازاین که کارمان تمام شد، گفتم: ما چند روزی اینجا میهمان شما هستیم، هر کاری داشتید تشریف بیاورید، در خدمتتان هستیم.