عملیات بر ارتفاعات شیاکوه و برآفتاب

اوایل سال ۱۳۶۰ بود که دشمن توانسته بود با تسلط بر ارتفاعات اطراف و راه‌های منتهی به گیلانغرب، فشار زیادی را بر رزمندگان اسلام وارد کند. این جا بود که فرماندهان نیروی زمینی ارتش به دنبال طرحی بودند تا ارتفاعات مشرف به شهر و راه‌های اطراف را از دشمن باز پس بگیرند. یکی از این ارتفاعات مهم که نقش راهبردی در جبهه غربی داشت ارتفاعات «شیاکوه» بود. طراحی‌های فرماندهان نیروی زمینی بلاخره در ۲۰ آذر ماه جواب داد و تیپ عملیاتی ۵۸ ذوالفقار طرح عملیاتی با نام ذوالفقار را تهیه کرد، در این طرح برای اولین بار در منطقه غرب، هدف در عمق ۱۰ کیلومتری پشت دشمن انتخاب شد. همین زمان بود که عملیات «مطلع‌الفجر» در روز مقرر در مناطق شیاکوه، چرمیان، تنگه قاسم‌آباد و دشت گیلان غرب با هدایت قرارگاه مقدم نیروی زمینی با رمز یا مهدی ادرکنی(عج) آغاز شد. یکی از نکات جالب و مهم در این عملیات تلفات بسیار بالای دشمن بود، دشمن پس از گذشت ۲۷ روز از آغاز عملیات تلفات سنگینی را متحمل شد که ۷۰۰ کشته و ۱۴۰ اسیر نمونه‌ای از این تلفات بود.
منطقه شیاکوه ارتفاعاتی در منطقه مرزی ایران و عراق است که تسلط بر آن برای دو طرف درگیر در جنگ حائز اهمیت بود، برای همین دشمن دوباره تحرکات خود را برای باز پس‌گیری مناطق آزاد شده آغاز کرد و با چندین برابر استعداد نیرو‌های اسلام در حال پیشروی بود؛ تلاش رزمندگان خودی در طول روز اول عملیات نیز در همین حد باقی ماند و نیروهای عراقی توانستند با بررسی اوضاع و شناسایی مواضع نیروهای مهاجم، در شب دوم عملیات در محور شیاکوه پاتک کنند. این پاتک با مقاومت و هوشیاری نیروهای طرف مقابل خنثی شده و نیروهای عراق بدون کسب نتیجه، عقب رانده شدند. در پی آن، آتش دشمن بر تمامی محورها شدت یافت و در نتیجه ابتدا نیروهای خودی (با فرماندهی ارتش) مستقر در محور دیزه‌کش و سپس تعداد دیگری از نیروها عقب‌نشینی کردند. عقب‌نشینی‌های مزبور که بدون اطلاع و هماهنگی با فرماندهی عملیات انجام شده بود، موقعیت محور “سرتتان” را از جناحین به خطر انداخت و در نتیجه نیروهای مستقر در این محور نیز با وجود مقاومت زیاد، مجبور شدند عقب‌نشینی کنند.

در مجموع، در حالی که پس از گذشت سه روز از شروع عملیات فقط ارتفاعات “شیاکوه” و “برآفتاب” در اختیار نیروهای خودی قرار داشتند، پاتک‌های سنگین و متوالی دشمن از یک سو و عدم امکان پشتیبانی از نیرو – به علت فاصله زیاد خط مقدم با عقبه – از سوی دیگر، موجب شدند پس از ۱۷ روز مقاومت نیروهای مستقری که حضور داشتند و مظلومانه به شهادت رسیدند، ارتفاعات مذکور بار دیگر به تصرف دشمن درآید.آنچه از خاطرات خانواده شهدا می توان استناد کرد، نیروهای باقی مانده و مستقر در این عملیات که بیش از ۳۰ نفر بودند تا آخرین لحظه به مبارزه می پردازند، اما به دلیل عدم پشتیبانی به موقع از سوی یکی از فرماندهان و ارسال مهمات به منطقه ارتفاعات شیاکوه به شهادت می رسند و ۹ ماه منطقه و پیکر شهدا در تصرف بود.