دفتر ارتباط با روستا

سپاهی از ملائک
سردار زین‌العابدین بهیار: مهرماه سال 1360 براي سومين بار عازم روستاي دويسه شديم. قبلاً به درخواست فردي به نام كاك عبدالله که آنجا قهوه خانه داشت و از ما درخواست کمک کرده بود، به این روستا رفته بودیم. البته به حسن نیت کاک عبدالله مشکوک بودم و بعد از انجام تحقیقاتی متو جه شدم که حدسم درست بوده است. ساعت 12 نیمه شب پای پیاده از دفتر ارتباط با روستا به طرف آبادي حركت كرديم و ساعت 4:30 صبح به روستا رسيديم. دوازده نفر بیشتر نبوديم؛ نُه نفر را در چند نقطه حساس اطراف روستا مستقر كردم و همراه دو نفر ديگر وارد روستا شديم.
يك ساعتی در روستا گشت زديم تا هوا روشن شد. چند نفر از اهالي ما را ديدند و به سرعت بقيه‌ را خبر كردند. گوسفندي جلوي پاي‌مان قربانی كردند و ‌گفتند: نيروهايتان را تقسيم كنيد، هر ده نفر به یک خانه بروید و صحبانه بخورید. در این گیر و دار كاك عبدالله پیش‌دستی کرد و ما را به قهوه‌خانه‌اش برد. خودش، پدر و برادرانش با دستپاچگي بساط صبحانه را چيدند. اما در حالی که ما فقط سه نفر بودیم آنها اندازه سی، چهل نفر صبحانه آماده کردند و كاك عبدالله با دست به صندلي‌هاي خالي اشاره مي‌كرد و مي‌گفت: «بفرماييد، نوش جان كنيد، قابل شما را ندارد!» مردم هم به اندازه چندين نفر صبحانه از خانه‌هاي‌شان آورده بودند كه سر جمع صبحانه دويست، سيصد نفر مي‌شد و از ما مي‌خواستند اجازه بدهيم بين نيروهاي مان روی ارتفاعات هم صبحانه تقسيم كنند و بعضاً دست خود را به طرف تپه‌ها بلند كرده و ابراز احساسات مي‌كردند! اين براي ما بسيار تعجب‌آور و مشكوك بود. بيرون از قهوه‌خانه نيز سفره بزرگي پهن كردند، ولي هيچ كس سر سفره ننشست و همه دست به سينه ايستاده و تماشا مي‌كردند. اين حركات و صحنه‌ها ما را بهت زده كرده و بر تعجب‌مان مي‌افزود و تصمیم گرفتیم هر چه زودتر روستا را ترک کنیم.
چهار روز بعد يكي از مخبرين خوب و صادق ما نزد من آمد و گفت: «باور نمي‌كردم اين ‌همه نيرو به دويسه بياوريد!! شما كه اطلاع داشتيد دمكرات‌ها در روستا هستند و محاصره‌ روستا هم به شكلي بود كه پرنده هم قادر به فرار نبود، چرا امانشان داديد؟ بعد قسم خورد و گفت: آنها هشتاد نفر بودند، روستا را محاصره كرده بودند و به احدی اجازه ورود یا خروج از روستا را نمی‌دادند، حتي به چوپان‌ها هم اجازه نمي‌دادند، دام‌ها را به صحرا ببرند و دو نفر از خودشان این کار را می‌کردند.
تازه معماي دويسه برايم حل شد و متوجه شدم كه بر ما چه گذشته است. با خودم گفتم: «خدايا سپاهی از ملائک را به یاری ما فرستاده بودی؟ مردم چه ديده بودند كه ما نديديم، ما كه دوازده نفر بيشتر نبوديم، دمكرات‌ها ما را چند نفر ديده بودند كه جرأت بيرون آمدن از مخفي‌گا‌ه‌هاي‌شان را نداشتند؟!» تازه متوجه شدم كه حكمت پهن كردن سفره در بيرون قهوه‌خانه، تعارف كردن كاك عبدالله به صندلي‌هاي خالي دست تكان دادن مردم به سوي تپه‌ها و…چه بود. مردم مي‌ديدند و خواب بودند و ما نمي‌ديديم و خواب بوديم. همه خواب و تنها او بيدار مطلق، چگونه شكرگزاري كنيم اين همه لطف و كَرَم خدا را؟!

سردار زین العابدین بهیار: برای سركشی به خلیچیان یكی از روستاهای سنندج اعزام شدیم. پس از بررسی‌های لازم و مشورت با مردم قرار شد به روستا برق برسانیم. مردم خیلی خوشحال شدند و از دفتر ارتباط با روستا تشكر و قدردانی كردند. موضوع را با برادران دفتر عمران امام‌خمینی(ره) استان هماهنگ كردیم و قرار شد از فردا كار را شروع كنند. به اتفاق مهندسین دفتر عمران به روستا رفتیم و حدود دویست نقطه جهت حفر گودال برای تیر برق علامت‌گذاری شد. قصدمان این بود، یرای حفر گودال‌ها از خود مردم کمک بگیریم. اما وقتی برادران دفتر عمران به روستا رفته بودند مردم از این کار سر باز زده بودند و گفته بودند، ما اصلاً برق نمی‌خواهیم. سراغ ما آمدند و اعلام کردند، مردم حاضر به به همکاری نیستند. مطمئن بودم پای گروهک‌ها در میان است، به همین خاطر به آنها اطمینان دادم که فردا گودال‌ها حفر می‌شود.
صبح روز بعد با 20 نفر نیرو روستا را محاصره کردم، با کمک سید عارف، ماموستای روستا مردم را جمع کردم و از ضرورت و فواید وجود برق برای آنها گفتم و از آنها خواستم همکاری کنند و گودال‌ها را حفر کنند. نزدیك ظهر بود كه مردم مشغول حفر گودال‌ها شدند و تا قبل از غروب آفتاب كار را تمام کردند و بعد از آن برق‌رسانی انجام شد. چندی پس از این ماجرا دو نفر از ریش‌سفیدان آبادی به دفتر ارتباط با روستا آمدند و گفتند: به خدا قسم! ما می‌فهمیم كه چه خدمت بزرگی در حق آبادی ما كرده‌اید؛ آن روز كومله مردم ما را تهدید كرده بود كه گودال‌ها را حفر نکنیم، اما برخورد آن روز شما و سخنرانی تأثیرگذارتان باعث شد كه مردم بهانه‌ای برای پذیرفتن پیشنهاد شما داشته باشند .