آزادی نهایی جاده بانه – سردشت و شهادت سردار شهید مصطفی طیاره

جاده بانه – سردشت با 60 کیلومتر طول، از ماطق کوهستانی و جنگلی عبور و کردستان و آذربایجان غربی را به یکدیگر متصل می کند.از آنجا که این جاده مرزی برای گروههای ضدانقلاب اهمیت فراوانی داشت.میکوشیدند به هر طریقی سلطه خودرا بر این جاده حفظ کنند.رزمند گان چندین بار در مقاطع مختلف این جاده را پاکسازی کردند.اقدام اول شهریور 1358 بودکه نیروهای ارتش و سپاه به فرماندهی دکتر مصطفی چمران جاده راپاکسازی کردند وبرسردشت مسلط شدند.اقدام دوم در تابستان 1359 انجام شدکه نیروهای ارتش و سپاه به فرماندهی سرگرد علی صیادشیرازی جاده را پاکسازی کردند. اقدام سوم در 6 مردادماه 1360 بود که نیروهای ارتش و سپاه نیمی از جاده بانه – سردشت را تا ارتفاعات گوزله پاکسازی کردند اما پس از شهادت سرگرد حسین شهرام فر و مقاومت گروهک های تروریستی ضدانقلاب نیروهای خودی به بانه بازگشتند. در این سه عملیات جاده به طور کامل پاکسازی شد اما به دلیل مستقر نبودن پایگاه های ثابت نیروهای خودی در آن دوباره در دست نیروهای ضدانقلاب قرار گرفت.
تا این که سرانجام جاده بانه – سردشت با هماهنگی ارتش، سپاه و ژاندارمری مشارکت پیشمرگان مسلمان کرد و فرماندهی محمد بروجردی، علی صیاد شیرازی و ناصر کاظمی انجام شد و در دوازده مرحله و 168 روز درگیری که 78 روز آن در آفند بودند از سلطه گروه های تجزیه طلب خارج و برای تأمین جاده درآن پایگاههای ثابت ایجاد شد. در این عملیات برادر مصطفی طیاره فرمانده سپاه سقز روی پل ربط به شهادت رسید.

وقتی پل ربط فتح شد، مصطفی به همراه یک ارتشی از جنوب به شمال و شهيد کاظمی هم از شمال به جنوب حرکت کردند. مصطفی اسلحه اش را بالا گرفته و با خوشحالی در حرکت بود که تیری از پهلو به قلبش خورد. او با دو زانو فرود آمد در حالی که غلامعلی، برادرش ناظر حالات او بود. در آن لحظه مصطفی به علامت وضو آستین خود را بالا زد و به حالت سجده روی زمین افتاد. پل ربط پس از چهار سال فتح شد. قبـل از آن چندین بـار برای فتح آن اقدام شده بود، از جمله یک بار مصطفی با سرهنگ شهید شهرامفر عمل کرده بود که درآن عملیات مصطفی مجروح شد. شهید طیاره از روز اول خدمت تا روز شهادت، یک یا دو روز بیشتر از مرخصی خود استفاده نکرد. او تمام سعی و تلاش خود را صرف خدمت به مردم و حفظ نظام انجام داد. قبل از ورود به سپاه سرباز ارتش در پادگان 28 سنندج بود و در جریان محاصره پادگان توسط ضدانقلاب نقش پررنگ و مثمر ثمری در حفظ شهر و پادگان داشت. مبانی اخلاقی در رفتار و عملش کاملاً مشهود بود. صبر و پایداری اش بی نظیر بود. از آمادگی جسمانی بالایی برخوردار بود و حضورش در عملیات‌ها باعث ایجاد انگیزه برای همرزمانش می شد. در حسن خُلق و خوش‌رویی زبانزد خاص و عام بود. یک خصلت ویژه درونی داشت و آن هم ادامه راه امام و حفظ سلسله مراتب سازمان نظامی بود.