آزادسازی شهر سنندج

نیروهای اعزامی در مدت حضور در فرودگاه شرایط سختی داشتند؛ هم به لحاظ نبود سر پناه و محل استقرار مناسب و هم به لحاظ نبود تدارکات و مشکلات ناشی از عدم پشتیبانی. آنجا امکانات بسیار کم بود و شاید بتوان گفت اصلاً چیزی وجود نداشت؛ پشتیبانی، غذا و… در کار نبود. روزهای اول نیروها از کنسرو و نان خشکی که از اصفهان آورده بودند، تغذیه می‌کردند؛ اما در روزهای بعد، بعضی از آنها از فرط گرسنگی، علف‌هایی را می‌خوردند که در اصفهان به آن لیلوشَنگ می‌گویند. نان را هم خودشان کاملاً ابتدایی و ابتکاری با هیزم و حلب روغنی که از وسط دو نیم کرده بودند، می‌پختند. مدتی طول کشید تا غذای کامل به نیروها داده شود، اما هیچ کدام از آنها حتی یک بار هم به این شرایط سخت و کمبودها اعتراض نکردند، در حالی که تا زمان آزادسازی سنندج این کمبودها و شرایط سخت ادامه داشت.