خاطرات (مرتضی مطهر)

«فروردین ماه 1359، از شهرضا به کرمانشاه و از آنجا به پاوه رفتیم و با نیروهایی از سمیرم، گلپایگان، مبارکه، اردستان و خمینی‌شهر آشنا شدیم که فرمانده آنها حسین خرازی بود. حسین کوهرنگی‌ها را هم آنجا دیدیم. در واقع جمع‌مان یک جمع استانی بود. ما باید پاوه را به عنوان سرپل حفظ می‌کردیم و بعد عملیات توسعه و پدافند داخلی را شکل می‌دادیم. به همین خاطر گروه‌بندی می‌شدیم و هر ده، پانزده روزی در یک روستا مستقر می‌شدیم. مثلاً ما بچه‌های شهرضا مدتی را در روستای شمشیر، مدتی در خانقاه و مدتی هم در روستای نوریاب بودیم. پایگاه نوریاب روی یک تپه قرار داشت که موقعیت خوبی هم نداشت، یک طرفش دره و طرف دیگرش سمت روستا بود. ارتفاعات اطراف هم کاملاً به تپه مسلط بود.
مسئول پایگاه نادر قادری معروف به نادر خمپاره ما را نسبت به شرایط آنجا توجیه کرد و ساعت دوازده و نیم، یک نیمه شب درگیری شروع شد. از سمت روستا تیراندازی می‌شد و از روی ارتفاعات هم با خمپاره می‌زدند. ضدانقلاب شب‌ها به روستا می‌آمدند. در خانه¬های مردم استراحت می¬کردند، عیش و نوش‌شان را می¬کردند و از ساعت دوازده به بعد خانواده¬ها و خانه‌های روستایی را سنگر قرار می¬دادند و به طرف پایگاه تیراندازی می‌کردند.
همان شب کاری با ضدانقلاب کردیم که دیگر از سمت روستا به طرف‌مان تیراندازی نشد؛ اما آتش سنگینی از سمت ارتفاعات داشتیم. حالا زیر این آتش سنگین متوجه سیمرغی شدیم که با سرعت به طرف ما می‌آمد. گلوله‌های خمپاره و کالبیر50 اطراف ماشین به زمین می‌خورد و راننده بی‌‌وقفه رانندگی می‌کرد و ماشین سالم به پایگاه رسید؛ حسین خرازی و حسین کوهرنگی‌ها بودند. سریع آنها را پشت دیوار پایگاه کشیدیم و گفتیم: شما زیر این آتش کجا آمدید؟ گفتند: ما تازه خبر درگیری را شنیدیم. به محض شنیدن خبر درگیری خودشان را به ما رسانده بودند. انگار خدا آنها را برای ما فرستاده بود، آیت‌الله جانثاری مجروح شده بود، به شدت خونریزی داشت و ما هم وسیله‌ای برای انتقال او به بیمارستان نداشتیم. وقتی هوا روشن شد او را با ماشین آنها به پاوه و بیمارستان رساندیم. بعد از مدتی که پاوه بودیم، حسین خرازی گفت: ما می‌خواهیم به سنندج برویم، آقارحیم برای آزادسازی شهر به آنجا رفته و قرار است که ما هم از این طرف برویم.»