خاطرات (حسن منصوری)

آن موقع اصلاً عنوان اعزام نيرو وجود نداشت. اولين نيروهائي كه به كردستان اعزام شد توسط راديو اعلام شد. يكسري نيرو كه حالا يا آمادگي داشتند يا علاقه داشتند و يا تكليف مي دانستند، جلوي سپاه جمع شدند، بعد از یک دوره آموزش اولیه، اينها را تجهيز و تسليح كردند، و فرستادند کردستان. آن موقع هم فقط بحث جنگ كردستان بود، البته یكسري درگيري هاي پراكنده در مناطقی مثل اهواز و مسجد سليمان، زاهدان و گنبد هم بود، اما عمده حركت جنگ كردستان بود. خبرهایی که از کردستان می رسید، تکان دهنده بود. نيروهائي كه وارد منطقه شده بودند و به شهادت رسيده بودند، بچه هايي بودند كه اسير مي شدند به دليل اين كه ديگر مهمات و امكانات نداشتند و ضدانقلاب براي اين كه وحشت به وجود بياورد، آنها را تكه و پاره مي كردند، دست و پايشان را مي بريدند و کنار جاده رها می کردند. قبل از اعزام ما به كردستان، در شهر خودمان تعدادی از آنها را تشييع کردیم.
در جریان آزادسازي سنندج، وقتی هنوز شهر دست آنها بود. چند نفر از پیشمرگان مسلمان کرد را دو طرف سبيل هايشان را با طناب به تیر چراغ برق بسته بودند و آن قدر در این حالت معلق نگه شان داشته بودند تا جان داده بودند، بعد از آن بدن شان را مُثله كرده بودند. این اخبار تکان دهنده و شايعاتی که از قبل آن به وجود می آمد، باعث رعب و وحشت مي شد و همين باعث مي شد كه خانواده ها از رفتن بچه هايشان به كردستان بترسند و سخت اجازه این کار را بدهند. اما با تمام این احوالات ما برای رفتن به کردستان سر از پا نمی شناخیتم. من تمام حالات خودم را يادم هست، علاقه عجيبي داشتم به این که بتوانم خودم را به سلاح برسانم و بجنگم. از این تعداد نیرویی که با هم از مسجد انقلاب اعزام شدیم، هيچ كدام هم ديگر را نمي شناختیم. خیلی كم پيش مي آمد كه نيروهاي اعزامي هم ديگر را بشناسند، مثلاً من و شهيد كياصادق هم دیگر را نمي شناختیم. من شهيدآقابابايي را مي شناختم، اما شهيد كياصادق و شهيد آقابابايي هم دیگر را نمي شناختند. ولی وقتی حركت كرديم، انگار که سال هاست همه هم ديگر را مي شناختيم.

ما به سنندج آمدیم و بعد توسط عملیات سپاه تقسیم شدیم برای کارهای مختلف و انجام عملیات ها. مثلاً از كل نيروهاي ستوني كه براي بازگشايي محورحرکت می کردند، اگر كسي بگويد من مي دانستم و من نظامي بودم، حرف بیهوده ای است. ما تخصص و تجربه نداشتیم، بلکه بر اساس فرضيات و بر اساس وضعيت موجود و حركاتي كه ضدانقلاب انجام مي داد و بر اساس ديدي كه به منطقه داشتيم، تصمیم می گرفتیم. مثلاً مي ديديم كه اين ارتفاع بلندتر از همه است اگر تصرف كنيم تا شعاع يكي، دو كيلومتر را مي توانيم تأمين كنيم و بر همین اساس امكانات و نيرو و تجهيزاتي كه در اختيار داشتيم و وسعت منطقه اينها را پائين و بالا مي كرديم. مثلاً مي گفتيم ما از سنندج تا كامياران، 80 كیلومتر راه داریم که من شخصاً برآورد کردم، در هر 5 كیلومتر بايد پاسگاه احداث شود. تا امكان دسترسي و کمک به هم را داشته باشند. اما با این حال باز هم پاسگاه ها زمان درگيری نمي توانستند از هم پشتيباني کنند. يعني كسي نبود كه بتواند كاري انجام بدهد، فرمانده پاسگاه يك افسر ارتشي بود كه فقط می توانست پاسگاه خودش را تأمين و حفظ كند.
حالا پاسگاهی که ما می زدیم، نه سيم خارداري داشت، نه اطرافش مین گذاری شده بود و نه … . امكاناتي كه ما در پاسگاه بوجود آورده بوديم اين بود كه سنگري را با دست كنده بوديم در حد اين كه خودمان را بتوانيم در آن، جا بدهيم بعد چادرهاي انفرادي كه آورده بوديم، هر نقطه اي اين چادر داير شده بود، دو نفر از اين چادراستفاده مي كردند كه يك نفر نگهبان بود و يك نفر در حال استراحت. اين هم به ديد خود افراد بستگي داشت. مثلاً روي يك پاسگاه شاید 30 چادر زده بودند. بعد آرام، آرام توانستيم با استفاده از تجربياتي كه ارتشي ها داشتند و حركت هايي كه ضدانقلاب انجام مي داد، آبديده تر و با تجربه تر شويم و ياد گرفتيم كه چگونه با آنها مقابله كنيم. تا جائي كه گفتيم خودمان مي توانيم از پاسگاه2 تا سنندج برويم و غذاي گرم از پادگان بياوريم، يعني اولين حركت را خودمان شروع كرديم. براي جا انداختن اين حركت، هر روز، در هر رفت و برگشتي با ضدانقلاب درگيري داشتيم. با اين كه فاصله پاسگاه ها 5 كیلومتر بیشتر نبود، اما بين اين 5 كیلومتر هم ما درگیر می شدیم، ضربه مي خورديم و شهيد و زخمي مي داديم، ولي اين قدر در مقابل ضدانقلاب ایستادگی كرديم تا هم خودمان ياد گرفتيم كه بايد چه كار كنيم و هم اين كه ضدانقلاب از رو رفت.