شهید سرافراز ناصر نیسیانی

شهید سرافراز ناصر نیسیانی
نام : ناصر
نام خانوادگی: نیسیانی
نام پدر: محمدابراهیم
تاریخ تولد: 1347/01/06
محل تولد: اصفهان(شهرستان)-کوهپایه(شهر)
وضعیت تأهل: مجرد
نحوه شهادت: توسط ضدانقلاب
کیفیت شهادت: طی یک درگیری نابرابر با ضدانقلاب در روستای قالوازه از منطقه سارال دیواندره، از ناحیه لگن مورد اصابت گلوله قرار گرفت و بعد به شهادت رسید.
تاریخ شهادت: 1362/11/16
شهرشهادت: دیواندره
محل شهادت: قالوازه
گروه اعزام: سپاه پاسداران
واحد اعزام: بسیج
محل دفن: گلزارشهدای زفره

گزیده‌ای از زندگی‌نامه‌ی
شهید سرافراز ناصر نیسیانی
ناصر در سال 1346 هجری شمسی در روستای زفره از توابع بخش کوهپایه اصفهان در خانواده‌ای مؤمن و زحمتکش دیده به جهان گشود و در دامن مادری مهربان رشد و تربیت یافت.
پدرش مشهدی ابراهیم که فردی زحمتکش بود به واسطه‌ی مغازه‌ی کوچکی که در روستا داشت از راه تهیه و فروش مایحتاج مورد نیاز اهالی امرار معاش می‌کرد و از این طریق سعی در کسب روزی حلال برای خانواده‌اش که با وجود ناصر آن زمان 4 نفرِ شده بودند، داشت.
وقتی که ناصر بالنده شد و به سن 7 سالگی رسید، پا به عرصه‌ی تحصیل علم گذاشت و در دبستان سُرور زفره مشغول فراگیری علم و دانش شد. دوران تحصیل دوره‌ی ابتدایی را به سختی و با تلاش و کوشش بسیار پشت سر گذاشت، در حالی که در اوقات فراغت به کمک پدر و برادرش و گاهی در منزل همراه و همدم مادر بود.
پایان دوره‌ی تحصیلات ابتدایی ناصر همزمان شده بود با پیروزی انقلاب اسلامی ایران به رهبری حضرت امام خمینی(ره). در آن زمان خانواده‌ی آنها عیال‌وار شده بود و ناصر تصمیم گرفت به منظور کمک به خانواده و استقلال شغلی تحصیل را رها نماید و به اصفهان عزیمت کند. از این رو در اصفهان در منزل عمویش ساکن شده و در مغازه‌ی ایشان به حرفه‌ی آپاراتی لاستیک ماشین به کار مشغول می‌شود.
تلاش و سخت‌کوشی ناصر در این حرفه‌ی سخت و تحمل دوری از خانواده او را به انسانی صبور و قوی تبدیل کرده بود و هیچ کاری برای او غیر ممکن نبود. روحیه‌ا‌ی قوی توأم با عطوفت نسبت به افراد ضعیف داشت. تحمل ظلم بر مظلوم و افراد ضعیف را نداشت و هر کجا با ظلمی مواجه می‌شد، عکس‌العمل نشان می‌داد و از ضعفا حمایت می‌کرد.
نسبت به خانواده، اقوام، آشنایان و دوستان بسیار متواضع بود. در این ایام، تجاوز و حمله‌ی رژیم بعث عراق به مرزهای میهن اسلامی موجب شده بود تا شور و هیجان توأم با تکلیف شرعی برای حضور در جبهه‌های نبرد بین جوانان شهر و روستا در کشور حاکم شود.
ناصر نیز بارها برای حضور در این عرصه به بسیج مراجعه می‌کرد، ولی به دلیل پایین بودن سنش از پذیرش او ممانعت می‌کردند.
او که تحمل این شرایط برایش سخت بود، از هر طریقی پیگیری می‌کرد تا بالأخره توانست موافقت مسئولین اعزام نیروی جهادسازندگی را جلب کند تا به عنوان نیروی فنی و تخصصی به مناطق عملیاتی اعزام شود.
از این رو با کسب رضایت پدر و مادر و عموی خود در سال 1360 در جبهه‌های غرب در کردستان حضور پیدا کرد. مدتی را در قسمت‌ها و بخش‌های فنی خدمت کرد؛ لکن این امور روح تشنه‌ی مجاهدت و ایثار او را سیراب نمی‌کرد. تلاش‌های صادقانه و پیگیری مصرانه‌ی او برای حضور در مبارزه مستقیم با ضدانقلاب در منطقه باعث شد که ضمن فراگیری آموزش‌های نظامی مورد نیاز، او در یکی پایگاه‌های عملیاتی منطقه به نام هانی‌گلان در محور شهید دلفروزی (سراب قامیش) که در جاده‌ی سنندج به دیواندره قرار داشت، به خدمت مشغول شود.
ناصر هر از چندگاه که برای مرخصی به اصفهان و زفره می‌آمد، چنان دلتنگ بازگشت می‌شد که اطرافیان را متعجب می‌کرد.
ناصر در آن پایگاه برای خدمت، سر از پا نمی‌شناخت و علاوه بر حضور در گشت‌های جوله برای تعقیب ضدانقلاب و پاکسازی روستاهای منطقه از وجود اشرار، در اوقات دیگر به کار آشپزی و تهیه‌ی غذا و تدارکات نیروها و تیمار چهارپایان پایگاه نیز اهتمام داشت و آن خدمت را نیز موجب تقرب به خدا می‌دانست.
سرانجام این شهید خداجوی پس از بیست‌ماه تلاش و مجاهدت صادقانه در منطقه، در تاریخ 16/11/1362 طی یک درگیری حماسی و نابرابر با ضدانقلابیون تجزیه‌طلب در روستای قالوازه از منطقه سارال کردستان، در حالی که از ناحیه لگن مورد اصابت گلوله دشمن قرار می‌گیرد، به دلیل صعب‌العبور عبور بودن منطقه و عدم دسترسی به جاده جهت امداد، به فوز عظیم شهادت نائل گشته و به آرزوی قلبی‌اش که قُرب إلی‌الله بود، رسید.
پیکر مطهر این شهید بزرگوار پس از انتقال به اصفهان و سپس کوهپایه در میان خیل تشییع کنندگان، در تاریخ 24/11/1362 درگلزار شهدای روستای زفره به خاک سپرده شد.
«روحش شاد و راهش گرامی باد»