شهید سرافراز منصور پهلوانی باغبادرانی

گزیده‌ای از زندگینامه شهید سرافراز
منصور پهلوانی باغبادرانی
منصور در بیست و هشتمین روز از مهرماه سال 1339 در محله لنبان، یکی از محلات قدیمی اصفهان به دنیا آمد. او چهارمین پسر خانواده و یک پهلوان زاده بود. پدرش حاج عباس یکی از کشتی گیران به نام کشور در سبک پهلوانی و از پیشکسوتان ورزش باستانی در اصفهان بود. علاوه بر این، در زمینه‌های خیریه و مذهبی نیز بسیار فعال بود، به صورتی که به عنوان یک چهره مردمی و خیرخواه در اصفهان شناخته می‌شد.
زندگی پهلوانی حاج عباس یک سبک ایده‌آل بود که بر پایه ارزش‌های اخلاقی، انسانی و مذهبی استوار بود و منصور در چنین محیطی رشد کرد و پرورش یافت. او از همان کودکی آموخت، به بزرگترها احترام بگذارد، به یاری ضعفا بشتابد و در برابر ظلم و ستم ایستادگی کند.
منصور نیز همچون پدر به ورزش باستانی علاقه‌مند بود. اگر چه در ظاهر جوانی ساده و کم حرف بود، اما روحیه‌ای پهلوانی داشت و زندگی‌اش را بر اساس سیره مولای متقیان، امیرالؤمنین علی(علیه‌السلام) ساخته بود. نمازهایش را اول وقت ادا می‌کرد و به حلال و حرام اهمیت می‌داد؛ دیانت، پاکیزگی و همت والایش زبانزد خاص و عام بود.
چهارماهه بود که بیمار شد، با این که این بیماری چند سالی با او همراه بود، اما هرگز نتوانست مانعی جدی در مقابل اراده قوی و عزم راسخ منصور در مسیر زندگی باشد. او تحصیلاتش را تا دریافت دیپلم در رشته زبان و ادبیات فارسی از دبیرستان صائب ادامه داد.
اوقات فراغتش را در مغازه نجاری دایی‌اش می‌گذراند و در کارها به او کمک می‌کرد. حقوق زیادی نداشت، اما همان اندک درآمدش را پس‌انداز کرد و با آن یک موتورسیکلت خرید.
در جریان مبارزات مردم انقلابی اصفهان علیه عمال رژیم پهلوی حضوری فعال داشت؛ در تظاهرات شرکت می‎‌کرد، روی دیوارها شعار می نوشت و اعلامیه و تصاویر حضرت امام(قدس الله) را پخش می‌کرد. شب‌هایی که قرار بود، «الله‌اکبر» بگویند، او زودتر از همه روی بام می‌رفت و با صدایی رسا تکبیر می‌گفت.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی داوطلب خدمت به نظام مقدس جمهوری اسلامی شد. دوره آموزشی‌اش را در پادگان ژاندارمریِ موچش قروه گذراند و برای ادامه خدمت، داوطلبانه به گردان جندالله قروه منتقل شد و با جدیت و تعهد خاصی، وظایفی که به او محول می‌شد، انجام می‌داد تا این که بعد از سیزده ماه خدمت صادقانه طی یک عملیات پاکسازی در اولین روز از مردادماه سال 1363 هنگامی که در قالب یک گروه پنج نفره، وظیفه تأمین ارتفاعات روستای خان‌آباد در محور کامیاران – مریوان را به عهده داشت، در یکی از شیارها مورد حمله ناگهانی چته‌های گروهک کومله قرار گرفتند. در این درگیری چهار همرزمش به شهادت رسیدند و منصور به شدت از ناحیه نخاع و ریه مجروح شد. ابتدا به بیمارستانی در سنندج منتقل و بعد از انجام اقدامات اولیه برای ادامه درمان به تهران اعزام شد.
در آن زمان حاج عباس، پدر منصور در قسمت پشتیبانی جبهه و جنگ فعالیت می‌کرد و مرتب در حال تردد و رساندن تدارکات به جبهه‌ها در غرب و جنوب کشور بود، اما به محض شنیدن خبر مجروحیت پسرش، همراه همسرش به تهران رفت.
بیست روزی ازحضور آنان در بیمارستان می‌گذشت که منصور از پدر و مادرش خواست به اصفهان برگردند؛ چون می‌دانست خواهر و برادرانش در خانه تنها هستند. پدر کنار منصور ماند و مادر به خانه بازگشت. همان روز منصور به شهادت رسید و این داغ و حسرت سنگین بر دل مادر ماند. او می‌گوید: «بعد از شهادتش خیلی گریه می‌کردم تا این که یک شب به خوابم آمد، کتش را کنار زد و گفت: مادر ببین بدن من سالم است، اینقدر گریه نکن. گفتم: بخشی از گریه‌هایم به خاطر دلتنگی توست. گفت: ناراحت نباش من همیشه در کنار تو خواهم بود و بعد رفت.»
پیکر منصور به اصفهان منتقل شد و بعد از تشییعی باشکوه روی دوش مردم غیور و شهیدپرور شهرش، در گلستان شهدا به آغوش خاک سپرده شد.
روحش شاد و راهش پرهرو باد