شهید سرافراز محمود طاهری محمودآبادی

شهید سرافراز محمود طاهری محمودآبادی
نام : محمود
نام خانوادگی: طاهری محمودآبادی
نام پدر: حسین
تاریخ تولد: 1342/01/01
محل تولد: اصفهان
وضعیت تأهل: مجرد
نحوه شهادت: توسط ضدانقلاب
کیفیت شهادت: اصابت گلوله در درگیری با ضدانقلاب
تاریخ شهادت: 1361/02/12
شهرشهادت: سنندج
محل شهادت: سنندج
گروه اعزام: سپاه پاسداران
واحد اعزام: سپاه پاسداران
محل دفن: گلزارشهدای محمودآباد
گزیده‌ای از زندگینامه پاسدار وظیفه
شهید محمود طاهری محمودآبادی
محمود در نخستین روز از بهار سال ۱۳۴۲، در روستای محمودآباد از توابع استان اصفهان، در خانواده‌ای مؤمن، ساده‌زیست و کشاورز چشم به جهان گشود. فضای زندگی او از همان کودکی با کار، تلاش، صمیمیت خانوادگی و ایمان آمیخته بود. او ششمین فرزند خانواده‌ای پرجمعیت بود که در خانه‌ای قدیمی، کنار پدر و مادر، برادران، عموها و پسرعموهایش رشد یافت و روحیه تعاون و مسئولیت‌پذیری را از همان سال‌های نخست زندگی آموخت.
محمود در هفت‌سالگی تحصیل را آغاز کرد و با وجود علاقه‌مندی به درس، پس از پایان دوره ابتدایی برای کمک به معیشت خانواده، وارد بازار کار شد. او در یکی از کارخانه‌های سنگ بری شهرک صنعتی محمودآباد مشغول به کار گردید و هم‌زمان در کارهای کشاورزی و امور خانه نیز حضوری فعال داشت. تلاش بی‌وقفه، نظم در کار و احساس تعهد نسبت به خانواده، از ویژگی‌های بارز او در نوجوانی و جوانی بود.
در کنار سخت‌کوشی، محمود دارای روحیه‌ای شاد، چهره‌ای همیشه خندان و اخلاقی نیکو بود. برخورد گرم و صمیمی‌اش با اطرافیان، او را محبوب خانواده و اهالی محل کرده بود. توصیه همیشگی او به دوستان و نزدیکان، پایبندی به نماز اول وقت و تقویت باورهای دینی بود. ایمان راسخ، قلبی مهربان و روحی بلند، از او انسانی ساخته بود که درد دیگران را درد خود می‌دانست؛ چنان‌که با صبوری و ازخودگذشتگی، پرستاری از برادر کوچکترش که از بیماری رنج می‌برد را با تمام وجود بر عهده داشت.
با آغاز دوران دفاع از انقلاب اسلامی و خاک پاک میهن، محمود نیز همچون بسیاری از جوانان مؤمن این سرزمین که بی قرار جهاد و عاشق شهادت بودند، با کسب اجازه از پدر و مادر عزم میدان کرد و آذرماه سال 1360 بعد از گذراندن یک دوره آموزشی سخت و فشرده، به عنوان بسیجی همراه گروهی از همشهریانش به کردستان اعزام و در پایگاه آبیدر این شهر مستقر شد. حضور او در کردستان، تجلی احساس مسئولیت و غیرت دینی‌اش بود.
با پایان دوره سه ماهه مأموریتش در سنندج به اصفهان بازگشت و این بار به عنوان سرباز سپاه راهی این دیار شد، اما هنوز مدت زیادی از بازگشتش نگذشته بود که در دوازدهم اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۶۱، در جریان درگیری با گروهک‌های ضدانقلاب به آرزوی دیرینه‌اش که شهادت در راه خدا بود، نائل آمد. پیکر مطهر شهید محمود طاهری پس از انتقال به اصفهان، با حضور گسترده مردم مؤمن و قدرشناس، در مراسمی باشکوه تشییع شد و در گلزار شهدای زادگاهش محمودآباد به خاک سپرده شد.
پس از شهادت محمود، راه ایثار و شهادت در این خانواده همچنان ادامه یافت و در حالی که هنوز داغ دوری محمود بر جان خانواده سنگینی می‌کرد، نعمت‌الله، برادر کوچکتر او که بیش از پانزده سال نداشت، با قلبی سرشار از ایمان و شوق ادامه راه برادر، عازم جبهه‌های نبرد شد. نوجوانی که سن کمش مانعی برای بزرگی روحش نبود، در عملیات والفجر یک در منطقه فکه حضور یافت و بر اثر اصابت ترکش خمپاره، به فیض شهادت نائل آمد.
پیکر مطهر نعمت‌الله به دلیل شدت درگیری‌ها، مدتی در منطقه باقی ماند و مفقودالاثر شد. انتظار تلخ خانواده، سال‌ها ادامه داشت تا اینکه سرانجام با تفحص پیکر پاکش، آرامشی دوباره به خانه بازگشت. پیکر بی‌سر این شهید نوجوان، پس از بازگشت به وطن، در کنار مزار برادرش محمود آرام گرفت تا روایت ایثار این دو برادر، برای همیشه در تاریخ این سرزمین ماندگار شود.
بی‌تردید، زندگی و شهادت این دو شهید والامقام، جلوه‌ای روشن از ایمان، مسئولیت‌پذیری، فداکاری و عشق به وطن است؛ الگویی ماندگار برای نسل‌هایی که می‌خواهند راه حقیقت را با آگاهی و بصیرت بپیمایند.

یادشان گرامی باد و راهشان پررهرو

فرازهایی از وصیتنامه
پاسدار وظیفه شهید محمود طاهری محمودآبادی
پیامی که من برای ملت دلاور ایران دارم این است که ما هر یک وظیفه‌ای داریم و باید به وظیفه خود عمل کنیم. اگر عمل نکنیم در پیشگاه خداوند تبارک و تعالی مسئولیم. من یک فرد بسیجی هستم که در خود این وظیفه را حس کردم که باید به یاری رزمندگان در جبهه‌ها بشتابم و خدا هم قسمت من کرد و به جبهه آمدم.
ملت شجاع ایران نگذارید که منافقان در بین شما رخنه کنند و مملکت شما را به همان صورت اول درآورند. پیام دیگر من به مردم این است که نماز جمعه و دعای کمیل و دعای توسل را فراموش نکنند که اگر این نماز جمعه‌ها نبود در بین مردم تفرقه می‌افتاد.