شهید سرافراز سیدحسین حسینی فشارکی

شهید سرافراز سیدحسین حسینی فشارکی
نام : سیدحسین
نام خانوادگی: حسینی فشارکی
نام پدر: سیدهاشم
تاریخ تولد: 1342/01/01
محل تولد: اصفهان(شهرستان)-کوهپایه(شهر)
وضعیت تأهل: مجرد
نحوه شهادت: توسط ضدانقلاب
کیفیت شهادت: اصابت ترکش در درگیری با ضدانقلاب
تاریخ شهادت: 1362/03/03
شهرشهادت: محورسنندج- دیواندره
محل شهادت: محورسنندج- دیواندره
گروه اعزام: سپاه پاسداران
واحد اعزام: سپاه پاسداران
محل دفن: گلزارشهدای فشارک
گزیده ای از زندگینامه ی
پاسدار شهید سید حسین حسینی فشارکی

شهید سید حسین حسینی فشارکی، فرزند سید هاشم اول شهریورماه سال 1342 در روستای فشارک از توابع کوهپایه متولد شد. دوران کودکی اش را در مزرعه ای اطراف فشارک پشت سر گذاشت.
هفت ساله که شد، برای تحصیل به روستای فشارک آمد و مشغول درس خواندن شد. روزها به مدرسه می رفت و شب ها کنار مادر بزرگش خواندن قرآن را می آموخت.
دوره ابتدایی را که تمام کرد برای ادامه ی تحصیل به اصفهان رفت. وضع مالی پدرش آن قدر خوب نبود، که بتواند خرج تحصیل سید حسین را در اصفهان بدهد، برای همین او روزها کار می کرد و شب ها درس می خواند.
با شعله ور شدن آتش مبارزات انقلابی مردم، علیه رژیم منحوس پهلوی، سید حسین هم به این موج خروشان پیوست و تا پیروزی انقلاب اسلامی دست از مبارزه نکشید.
با پیروزی انقلاب اسلامی، سید حسین به کمیته ی دفاع شهری پیوست و شب ها تا صبح در خیابان ها و کوچه ها نگهبانی می داد. با شکل گیری بسیج بیست میلیونی به فرمان حضرت امام، سید حسین، ضمن این که درس می خواند، به عضویت بسیج مطهری درآمد. دوره های لازم برای پاسداری از انقلاب را در بسیج گذراند و آماده ی مبارزه با منافقین و ضدانقلاب شد.
5 اردیبهشت ماه 1361، برای مقابله با ضدانقلاب، به سنندج رفت. همان جا به عضویت سپاه درآمد و متعهد شد پنج سال در کردستان بماند. سید حسین عضو گروه ضربت گردان جندالله بود و بارها با این گروه در عملیات های مختلف شرکت کرد.
یک بار هم در درگیری با گروهک کومله، از ناحیه ی دست راست و گوش راست زخمی شد. چند روزی در اصفهان بود و پس از بهبودی دوباره به کردستان رفت. چند ماهی بعد در اول خردادماه 1362، در جریان عملیات بزرگ بعثت به دست ضدانقلاب دستگیر و سپس به شهادت رسید.
روحش شاد و راهش پر رهرو باد

فرازهایی از وصیت نامه
شهید سید حسین حسینی فشارکی
حمد و سپاس خدای را که بر بنده ی حقیر منت گذارد و عمری داد که در عهدی زیست کنم که بار دیگر نظاره گر صحنه هایی از صدر اسلام و یادآور عاشورای حسینی باشم. سخنم را با کلامی از حسین(ع) آغاز می کنم که می فرماید: «حال که مرگ سرنوشتی محتوم است، پس چه بهتر که قهرمانانه در راه برپایی اسلام شهید گردم.» من نیز به پیروی از کلام حسین(ع) و سخن دیگری که می فرماید: «هل من ناصر ینصرنی»، ندای حق طلبانه ی حسین زمان، نور چشم ملت ایران، خمینی بزرگ را لبیک گفته و افتخار می کنم که سرباز خمینی باشم.
خدایا تو را شاهد می گیرم که رفتن به جبهه را، نه برای تظاهر، بلکه چون پای اسلام و قرآن در میان است و وظیفه ای شرعی و وجدانی که پیش روی ماست، انتخاب کردم. مردم قهرمان دعا به این مرد بزرگ (امام خمینی) را یادتان نرود.
سلام بر پدر و مادر عزیزم که بیست سال برای من زحمت کشیدند تا من درس بخوانم و کار کنم. پدر عزیزم می دانم که به شما بد کردم، ولی چه کنم عقلم نمی رسید، امیدوارم که مرا حلال کنی.
مادر عزیز و از جان عزیزترم، خجالت می کشم از این که به شما بگویم مرا ببخش، زیرا خیلی شما را اذیت کردم. مادر! این که من این راه را انتخاب کردم، نه این که بخواهم شما را خدای ناکرده ناراحت کنم و یا شما را دوست ندارم. اینجا جای فکر کردن نیست، زیرا خطر نابودی اسلام وجود دارد و باید به یاری اسلام شتافت.
مردم! از شما تقاضا دارم اگر فرزندان شما عاشق جبهه رفتن و شهید شدن هستند مانع کار آنها نشوید و بگذارید بروند و اسلام را یاری کنند. از خانواده ی خودم می خواهم که مبادا من آخرین شهید این خانواده باشم. امیدوارم بقیه ی افراد خانواده، راه مرا ادامه دهند.
پدر، مادر، خواهران و برادران دینی ام، در فراق من بخندید، گریه نکنید. خوشحال باشید. غمگین نباشید، زیرا من به معشوق خودم رسیدم.
والسلام به امید پیروزی رزمندگان اسلام و فتح کربلا و قدس
سید حسین حسینی فشارکی