شهید سرافراز صادق ابراهیمی

* صادق دوم فروردین ماه 1337 در جوزدان نجف آباد به دنیا آمد. چهارمین فرزند خانواده بود. تا ششم بیشتر درس نخواند. از وضعیت نامناسب پوشش معلم ها خوشش نمی آمد برای همین درس و مدرسه را رها کرد و رفت سراغ کار. هم نجاری می کرد و هم در کارهای کشاورزی کمک حال پدرش بود.
بچه ی قانعی بود. نه تنها هیچ وقت خواسته ی نابه جایی که آن¬ها نتوانند برآورده کنند، نداشت. بلکه به سختی کار می کرد تا بتواند باری از روی دوش خانواده اش بردارد. همیشه کارهای شخصی اش را خودش انجام می‌داد. از کسی کمک نمی گرفت، اما به همه کمک می کرد. با این که خیلی سختی می کشید، اما حتی یک بار هم لب به گلایه و ناشکری باز نکرد. مهربان، صبور، خوش اخلاق و شوخ بود.
خواندن قرآن را خیلی دوست داشت. برای همین ایام فراغتش را در کلاس های قرآن می گذراند. نماز اول وقتش هیچ وقت ترک نمی شد.
* با این که دل خوشی از پهلوی ها نداشت، اما مجبور بود دو سالی را به خدمت برود. سربازی اش که تمام شد، ازدواج کرد. صادق و همسرش زندگی ساده ای داشتند. او بیشتر از این که به فکر تجملات در زندگی مشترک شان باشد، به دنبال این بود که با مطالعه، اطلاعات دینی خودش و همسرش را بالا ببرد.
* وقتی زمزمه ی برقراری انقلاب اسلامی ‌‌بین مردم به فریادی رسا بَدَل شد، صادق هم همگام با دیگر آزادی‌خواهان، در راهپیمایی و تظاهرات شرکت می‌کرد و شعارهای انقلابی سر می‌داد.
* با پیروزی انقلاب اسلامی ‌و شکل‌گیری بسیج، صادق هم بسیجی شد. در همین روزها بود که خدا دختری به او هدیه داد.
* با شروع جنگ، همسر و فرزندش را به خدا سپرد و راهی جبهه شد. 28 دی ماه 1359، صادق همراه دوست صمیمی اش ناصر ابراهیمی‌ راهی سردشت شد. در خط پدافندی واحد اطلاعات – عملیات، مسئولیت نیروی اطلاعات را به عهده گرفته بود. آنجا بر اثر اصابت ترکش به سرش به شهادت رسید. دوستش ناصر هم شهید شد.
* 29 دی ماه، پیکر صادق و ناصر همراه 66 شهید دیگر كه در نبرد با متجاوزان عراقي در جبهه هاي غرب و جنوب به شهادت رسیده بودند به سردخانه ی پزشكي قانوني تهران منتقل شد. پیکر صادق و ابراهیم در گلزار شهدای جوزدان به خاک سپرده شد.