شهید سرافراز مجید کاویانی جبلی

شهید سرافراز مجید کاویانی جبلی
نام : مجید
نام خانوادگی: کاویانی جبلی
نام پدر: غلامعلی
تاریخ تولد: 1347/02/24
محل تولد: قم
وضعیت تأهل: مجرد
نحوه شهادت: توسط ضدانقلاب
کیفیت شهادت: اصابت ترکش خمپاره به پا و سقوط از ارتفاع و ضربه به سر و در نهایت شهادت در درگیری با ضدانقلاب
تاریخ شهادت: 1362/11/25
شهرشهادت: دیواندره
محل شهادت: دیواندره
گروه اعزام: سپاه پاسداران
واحد اعزام: بسیج
محل دفن: گلستان شهدای اصفهان

شهید مجید كاویانی در بیست و چهارم اردیبهشت‌ماه 1347 در شهر مقدس قم و در پرتو عنایات خانم فاطمه‌ی معصومه (س)، در آغوش خانواده‌ای متدین و مذهبی پا به عرصه‌ی وجود گذاشت و با فرهنگی قرآنی و عشق سرشار به اهل بیت (ع) پرورش یافت.
مجید دوران كودكی‌اش را در قم سپری كرد و تا سوم ابتدایی در این شهر درس خواند، اما یك سال قبل از وقوع انقلاب اسلامی در سال 1356، همراه خانواده به اصفهان هجرت كرد. وقوع معجزه‌ی قرن در ایران اسلامی، زندگی مجید را هم تحت تأثیر قرار داد تا حدی كه او به بسیج روی آورد و بسیار پر انرژی به فعالیت‌ در این زمینه پرداخت.
با آغاز جنگ تحمیلی، مجید كه سیزده سال بیشتر نداشت، با وجود هوش سرشار و استعداد بالایی كه می‌توانست او را در عرصه‌های علمی بر فراز قله‌های پیشرفت بنشاند، داوطلبانه خواستار اعزام به میادین نبرد حق علیه باطل گردید كه به خاطر كمی سن با درخواستش موافقت نگردید، اما وی تسلیم نشد و با شركت در دوره‌های آموزشی بسیج، باز هم بر اعزام به جبهه اصرار ورزید و بارها درخواستش را مطرح ساخت، تا این كه در پاییز سال 1361 از طریق بسیج، به دارخوئین اعزام شد و یكی از صدها هزار سرباز جان بركف امام خمینی(ره) شد كه عشق به ایشان تمامی وجودش را فرا گرفته بود.
مجید پس از شركت در عملیات‌های «والفجر مقدماتی» و «والفجر1» در جنوب، برای برقراری امینت و آرامش به «نیك‌شهر» در استان سیستان و بلوچستان عزیمت كرد و با عزمی راسخ و همتی بلند به یاری مردم محروم و ستم دیده‌ی نیك شهر همت گمارد و در برقراری امنیت در این شهر تلاش فراوانی نمود. مجید كه فردی مؤمن، دلسوز، مهربان و با صداقت بود، بی ادعا و بدون هیچ چشم‌داشتی، فراتر از مسئولیتی كه داشت در كارهایی نظیر برداشت خرما، به اهالی بی‌بضاعت نیك‌شهر كمك می‌كرد.
پس از چندی حضور در نیك‌شهر و اتمام مأموریتش در این منطقه، به اصفهان بازگشت و این بار به غرب كشور اعزام گردید و به مبارزه با گروهك‌های ضدانقلاب در بانه و دیواندره مشغول شد تا این كه در بیست و پنجم بهمن ماه 1362 در منطقه‌ی دیواندره بر اثر اصابت تركش خمپاره‌‌ی ضدانقلاب به آرزوی دیرینه‌اش كه شهادت در راه خدا بود، دست یافت.
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد