شهید سرافراز احمدرضا استکی اورگانی

گزیده ای از زندگینامه
شهید سرافراز احمدرضا استکی
در سپیده دم سیزدهم مهرماه سال ۱۳۴۶، در دلِ کوچه‌های پرخاطره اصفهان، کودکی چشم به جهان گشود که نامش را احمدرضا نهادند. او که نخستین ثمره زندگی آقا محمدتقی و رضوان خانم بود، به عنوان فرزند ارشد در خانواده‌ای پرجمعیت با چهار دختر و شش پسر رشد کرد.
پدرش که در نانوایی کار می‌کرد، با دستان پینه بسته و عرق جبین، روزی حلالی برای خانواده‌اش به ارمغان می‌آورد، اما احمدرضا نیز از همان کودکی، در قبال خانواده‌اش احساس مسئولیت می‌کرد تا حدی که وقتی مدرسه‌اش تمام می‌شد، به کمک مادر می‌رفت و در بافتن قالی به او کمک می‌کرد. بعد از پایان دوره ابتدایی، زندگی او را به مسیر دیگری کشاند و پس از ترک تحصیل، تمام‌وقت در یک مغازه جوشکاری مشغول به کار شد.
قلب احمدرضا از همان کودکی با عشق به حضور در مسجد و بسیج محل می‌تپید. همه او را به خاطر مهربانی‌اش دوست داشتند و محبتش زبانزد خاص و عام بود. در چهارده سالگی، وقتی همسالانش به بازی مشغول بودند، او راهی سیستان و بلوچستان شد تا یاری‌گر محرومان باشد. در چابهار، همراه بقیه دوستانش به خاطر کمی سن تحت عنوان کمیته امداد امام خمینی به مردم خدمت کرد. رنج محرومان چنان بر دلش نشسته بود که حتی در مرخصی‌های کوتاه به اصفهان، روی تشک نمی‌خوابید و پشتی زیر سر نمی‌گذاشت، تا رنج هموطنانش در سیستان را فراموش نکند. یک بار نیز در راه خدمت، توسط اشرار به اسارت گرفته شد، اما پس از چند روز، با تلاش همرزمانش آزاد گشت.
دو سال از حضورش در چابهار گذشت تا این که اواخر سال ۱۳۶۲، هنگامی که برای مرخصی به اصفهان آمده بود، خود را به بسیج معرفی کرد و 20 فروردین‌ماه سال ۱۳۶۳ به سنندج اعزام شد. بعد از یک ماه مبارزه با اشرار و ضدانقلابی که منطقه را برای مردم نجیب کُرد ناامن کرده بودند، روز چهارشنبه دوازدهم اردیبهشت‌ماه، در جاده سنندج – دیواندره، با تیری که از سوی ضدانقلاب بر پیشانی‌اش نشست به شهادت رسید.
احمدرضا، نوجوانی که پروانه‌وار به دور شمع انقلاب سوخت تا امروز چراغ راه همه آزادگان باشد. او با زندگی کوتاه، اما پربارش ثابت کرد که عظمت انسان نه به تعداد سال‌های زندگی، بلکه به عمق عشق و ایثاری است که از خود به جای می‌گذارد.
روحش شاد و یادش گرامی باد.

فرازهایی از وصیت نامه شهید سرافراز احمدرضا استكى
بسم الله الرحمن الرحيم
خدایا! زبانم را تو بگشای، روحم را از خودت پر کن که تو آرامش دهنده قلب‌هایی.
خدایا! چه کنم که بنده‌ای کم طاعت بودم. خدایا از سر گناهانم بگذر که بخشنده و توبه‌پذیر توئی. خدایا! هدف، تو و کتاب توست، پس کمک کن تا سرِ مرز شهادت دست از هدفم بر ندارم.
خدایا! خودت مرا قبول کن، هر چند می‌دانم گناهانم و تقصیراتم بسیار است.
پیامی دارم برای ملت مسلمان ایران که قدر این رهبر، این روح‌الله، این بت‌شکن زمان را بدانید؛ زیرا خداوند نعمت می‌دهد، قدر آن را بدانید و کاری نکنید که خداوند بر شما غضب ورزد. باز تکرار می‌کنم قدر این رهبر را بدانید و از او اطاعت کنید، زیرا اطاعت از او، اطاعت از احکام اسلام است و حرف او طبق کلام قرآن است…
سخنی با پدر و مادرم! ای مادر هر چند که از پیشت می روم، ولی بدان که راه من از روی آگاهی و با چشمان باز بوده و راه حسین(علیه‌السلام) را انتخاب کردم و امیدوارم که مرا ببخشی که نافرمانی تو را کردم. برای من دعا کن که همدم امام حسین(علیه‌السلام) باشم و ای پدر گرامی‌ام، اگر از پیشت می‌روم ولی بدان راه من، راه حضرت علی اکبر(علیه‌السلام) و حضرت عباس(علیه‌السلام) بوده، همان علی اکبری که تو عاشق شجاعت و همَت او بودی…
پیامی دارم برای منافقان گمراه و کورل که ای منافقان! فکر نکنید که اسلام، مکتب شکست‌پذیر است، شما اشتباه می‌کنید، اسلام هیچ وقت و هرگز شکست نخواهد خورد و کسی که هدفش اسلام و کلام خدا باشد، همیشه و همواره پیروز است… شما نه حامی خلقید و نه طرفدار مردم، بلکه یک سری انسان‌هائی هستید، شهوت‌ران و هوس‌باز که برای هوس و شهوت خود کار می‌کنید…
پیامی برای این لیبرال‌هایی که در مجلس شورای اسلامی خود را جا کردند و با نام و اسم و رسمیت کس دیگر بر کُرسی نشسته‌اند و دارند توطئه می‌کنند بر علیه اسلام و انقلاب اسلامی. این‌ها خیال نکنند که ملت از حال آن‌ها خبر ندارند و نمی‌دانند که این‌ها در مجلس چه کار می‌کنند و یا در روزنامه‌های خودشان چه می‌نویسند، به آن‌ها بگویید که ملت و مردم همه شما را می‌شناسند و مواظب اعمال خود باشید و خطی کنار خط امام درست نکنید که خدای ناکرده اگر این ملت بفهمند در باطن و ذات شما چیست، همان کاری را خواهند کرد که با شریعتمداری‌ها و دیگر خائن‌ها کردند. بیایید به اسلام و قرآن و خط امام فکر کنید و برای مردم کار کنید و دست از توطئه بردارید…
احمدرضا استکی
15/10/1361